isunsure

ร่างกายหลับลง เวลานั้นไปเวลาใดไม่รู้ แต่ที่รู้คือร่างของฉันทั้งกายและใจ

ไม่รู้จะยืนบนโลกนี้ทำไมแล้ว เป็นการหลับลงหลังจากที่ฉันได้หลับมาแล้วอย่างยาวนาน

แต่ด้วยความแห้งของสิ่งรอบข้างและความชื่นของความเศร้าหม่น

มันทำให้ไฟ ไฟที่เขาใช้เรียกแทนพลังในการมีชีวิตต่อนั้น มันไม่สามารถติดขึ้นมาได้

จึงทำให้ตัวนอนราบขนานกับวัตถุที่เป็นกระบะเหมือนดั่งนอนอยู่ในโรง ที่มันชั่งหม่นหมอง

รู้ตัวอีกทีก็รู้ว่าตัวเองหลับอยู่ แต่ยังไม่ตื่น เปลือกตาที่ปิดอยู่ มีน้ำตาอยู่ข้างใน ความรู้สึกของหัวใจมีความสุขแบบที่รู้ว่าไม่จริงแต่ก็ขอสัมผัส อบอุ่นจนหัวใจสั่นไหวเหมือนอยู่บนยอดภูเขาที่แสนหนาว เพราะความอบอุ่นนั้นเรารู้ว่าเป็นเพียงความฝันมันไม่จริงแต่สัมผัสได้แบบเต็มๆ ภาพสนามหญ้าสีเขียวกว้างใหญ่ มี เด็กวัยรุ่นกำลังเล่นบอลกันหลังเลิกเรียน ตัวฉันก็อยู่ในนั้น ระหว่างที่ฉันเล่นฉันทอดสายตาไปอย่างไกล มีรถหนึ่งคันที่หันหน้าจอดมาทางฉัน รู้สึกได้ว่ามีสายตามที่กำลังมองมาอย่างอบอุ่น สายตาที่แม่มองดูลูก มองดูถึงความเติบใหญ่ของลูกความภูมิใจในตัวลูกความรักที่แม่มีให้ลูก ตัวฉันรู้สึกเบิกบานใจที่ได้สนุกอยู่กับเพื่อนและมีแม่ที่กำลังมองอยู่ ฉันรู้สึกและเหละว่าแม่รอเราอยู่นานเหละ แม่ผู้ปราถนาดีต่อเรา เลี้ยวรถเข้ามาใกล้ เปิดกระจกลง เป็นภาพที่ฉันได้เห็นแม่แบบเต็มๆ น้ำตาฉันไหล(ในความจริง) แม่บอกกับลูกว่าเดียวลูกเล่นกับเพื่อนไปก่อนเดียวแม่มารับ ฉันหอบเหนื่อยจากการเล่นพร้อมกับพยักหน้าปกติธรรมดา เพื่อนๆวิ่งเข้ามาสวัสดีแม่ แล้วแม่ก็เลี้ยวรถออกไป มันดูเป็นภาพที่ธรรมาดาปกติ แต่ในตอนที่ฉันครึ่งหลับครึ่งตื่นแล้วเห็นภาพนี้มันชั่งมีความสุขชั่งอบอุ่น ที่แม่ของเรามองดูเรา แม่ของเราไม่ดุไม่ว่าหรือรีบบอกให้ลูกกลับ โดยปกติแม่จะเปิดโอกาศให้ฉันทำอะไรเสมอนี้คือความอบอุ่นที่ฉันรู้สึก แต่ที่ฉันเสียใจและรู้สึกมันเป็นฝันร้ายเพราะมันไม่ใช้ความจริง

ฉันไม่ได้อยู่กับแม่ ฉันอยู่คนเดียว ฉันถึงร้องไห้ และฉันไม่อยากตื่น

 

 

 

ฉัน ฉัน ฉัน ฉัน

กำลังนั่งคิดนั่งเขียน กำลังอยู่ในที่ที่เงียบ เงียบงัน

อากาศเย็นสบายกำลังดี ความเย็นกระทบผิวแบบนุ่มๆ ช้าๆ เย็นแบบไม่ทำให้ฉันรู้สึกหนาว

และฉันก็อยู่ในที่สูง แต่ไม่รู้สึกเสียว ตัวฉันเหมือนอยู่ในกล่อง แต่ไม่รู้สึกอึดอัดอะไร

มีเสียงฮึมฮัม เบาๆ ไกลๆ ของผู้คน บ้างก็มีเสียงที่ได้ยินชัด เหมือนมีคนอยู่ใกล้กล่องที่ฉันอยู่

มีเสียงฝีเท้า เดินเบาๆเคลื่อนผ่าน อย่างกับว่ามาเดินสำรวจแต่ทำเป็นไม่สนใจอะไร

 

ตัวฉันรู้สึก งง งง และแปลกใจว่าตอนนี้ฉันกำลังทำอะไรอยู่ มือของฉันมันไม่หยุดนิ่ง

ไม่เคยเป็นแบบนี้มาก่อน ฉันสามารถเขียนหนังสือได้เยอะ เยอะเท่ากับที่น้อยสำหรับคนอื่น

แต่มันก็ยังเยอะสำหรับฉัน

 

จากที่สูงที่ฉันอยู่ตรงนี้ ฉันมองเห็นผู้หญิงมากมาย ราวกับว่าโลกนี้มีแต่ผู้หญิง

ภาพที่เห็นทำฉันสะดุดขึ้นมาในความคิด ว่าผู้หญิงของฉันจะเป็นแบบไหน

มันเหมือนจะเห็นลางๆขึ้นมาในจินตนาการ ผู้หญิงบางคนก็ชอบแสดงท่าที แสดงออกมาอย่างเปิดเผย

ถึงความหลงไหลในผู้ชาย หรือแม้แต่อารมย์ร่าเริง เธอก็จะแสดงออกราวกับที่ที่อยู่เป็นฟอร์เต้นรำ สามารถกระโดดโลดเต้นได้แบบไม่สนใจใคร

 

ทำไม ทำไม ทำไม ความคิดของฉันในหัวถึงเยอะแยะเต็มไปหมด เยอะแยะตลอดเวลา

คิดเรื่องนี้เสร็จก็มีอีกเข้ามา ต่อคิวยาวเหยีดเหมือนคนรอซื้อขนมอร่อย

คิด คิด คิด เหมือนสายผานโรงงานที่ส่งต่อส่งต่อไม่หยุดหย่อน

สิ่งที่คิดก็ดูจะเป็นเรื่องที่คนธรรมดาอาจไม่คิด

มีคนบอกว่าฉันคิดมากไป

(คิดไปเอง)

...

 

 

เหล่าสัตว์ประหลาด ตื่นจากการหลับไหล ซ่ิอนกลายอยู่ในความนิ่งมายาวนาน

ต้องทนแบกรับการกดขี่ของเหล่ามนุษย์อย่างอดทน

ถึงเวลาแล้วที่จะปลดปล่อย แสดงกายออกอาละวาด ด้วยความแข็งแกร่ง

ไม่มีใครที่จะหยุด เหล่าสัตว์ประหลาดปูนซีเมนต์ได้ จะโหดร้ายหรือน่ารักซุกซนขนาดไหน

 

Thank you คร้าบ ^^